ŞAİR ÖLDÜ
Şair öldü,
öldürüldü,
canına qıydı...
bilinmədi,
ama öldü ölməyinə.
Bilinmədən
bu qətl kimin nəyinə?..
***
Dar dalanda
tapılmadı nəşi,
ağzı üstdə qalmadı;
evinə qalxan
qaranlıq pillələrdə
başına
armatur vurulmadı;
çörək paketiylə
boğulmadı;
tində pusu qurmadılar;
linç qurulmadı;
saplamadılar,
çatlayan
ürəyinin başından
nəfəslik açmadılar,
barı son kərə
içinə dünyadan işıq düşə,
günəş-günəş,
bir udum hava uda,
bir hovur
yanan ciyərini ovuda.
Hamı kimi yerdə
can üstdə qoyub
qaçmadılar
cəsədi...
şair son yol gülümsədi,
ama öldü ölməyinə.
***
Şairin
dodağında
laxtalanmış,
torpağa bulanmış
son nəfəsində
İlham pərisinin əl izi
və
şabalıdı bir teli...
şairin yumulmamış
gözlərində,
hələ aynası
yuyulmamış gözlərində
stop kadr -
İlham pərisinin üzü,
dolmuş
yaşıl
dəniz gözü.
***
İlham pərisi
şairdən
min işıq ili
uzaq
bir məkanda
o gecə yağan yağmurdan
asılmışdı,
yellənirdi,
çökmüşdü
tavan bulud.
Yağmur ilgəkdə
“Pəri” yazlmışdı,
şairin isti ölümündən danışan
hələ soyumamış
son şeiri yazılmışdı
şairin öz
dəsti-xəttiylə,
hərflərin mürəkkəbi axırdı
Pərinin bəyaz tənindən
qara şırımlarla
üzü aşağı.
Ah, qatillər,
ah,
it uşağı...
***
Şairin ölümünə
yer-göy ağlarkən,
çiçəyi çırtlayan
biri vardı.
İllərlə sevdiyi
qadınlar-qızlar
şairə vurulmuşdu,
ona yox,
buna yar olmuşdu.
Ona toxunası
isti-islaq dodaqlar
şairin sətirlərini
yandırmışdı,
soyutmuşdu.
Bunun gözlərini ağlar qoyub,
onu ovutmuşdu,
bunun yuxusunu ərşə çəkib,
onu uyutmuşdu.
Dərd əlindən
içdiyi zəhərdən
şair özünə bal kimi
şeirlər çəkmişdi,
öz İlham pərisiylə
bəxtəvər olmuşdu.
Onunla yaşam arasında
sipər olmuşdu.
*** 
Şair öldü...
ölümünə göylər
qan ağlarkən
kəfəni üstünə,
biri
rahat-rahat nəfəs alıb
sevincindən
qan-qırmızı şərab içir,
süzür üstünə-üstünə...
01.07.08
Açar sözlər: dəfnəli-şeir
Şərhlər
Düz deyirsən, şairin sevdikləri Ona yox buna qismət olur.
Sadece hec ne deye bilmirem. Perviiiiiiiiiiz, ehseeeeeeeeeeen.
Dev demishken. Shair olmedi. Shair burda daha da mukemmel doguldu. Daha da ferqli, daha da ..... daha da .......
Perviz abi qurban olum olmede nolllar
Все пройдет-этот вечер, солнце и жизнь:
восторжествует зло, случится непопровимое.
И только ты останешься со мною навеки, неразлучно,
друг закатных дней моей жизни.
(Альберто Вальдивия.)
"Ölümə də göyçək doğulmaq gərək!" - deyən bir şairin göyçək bir ölümü...
Sağ olsun şairin ruh və söz dostları!
Şairin başsağlıqlarını qəbul eləmək də MƏN-ə düşdü... Heç sevənlərindən düşməzdi!
Madam ki, bu görəv mənə düşdü, dostlar, üzr pullarını bir az bol eləyin, borcum var, qaytarım...
deyəsən, Alma qəzetindəki intihaq haq. yazıdan sonra İlham pərisi səni ziyarət edərək bu şeiri yazmağa həvəsləndirdi... ![]()
"barı son kərə
içinə dünyadan işıq düşə" - amma müdriklər deyir ki, işıq kənardan deyil, sənin öz içindən dünyaya axmalıdır
Sima xanım, şərhə görə çox sağ ol. Ama təəssüf ki, mən "Alma"nı oxumuram, təsadüfən, uşaqlar verəndə baxıram və o yazını da oxumamışam. Bu şeirdə isə intihardan ümumiyyətlə söhbət getmir. Və mən də intiharın istənilən formasına absurd kimi baxıram və meylimi də bir elə çəkmir.
"Alma"ya isə çalışıb bir göz ataram. Görüm intihar eləyən kimdi.
Əzizim Pərviz, bir yaradıcı adam kimi bilirsən ki, oxuduğun, ya gördüyün hər şey eyni şəkildə təzahür etmir əsərlərdə, yəni, intihar haq. oxuyub intihaq haq. yazmırlar, ölüm, ayrılıq, əbəs cəhdlər və s. haq. yazarlar. Ölüm mövzusuna toxunduğun üçün ehtimal etmişdim ki, buna səbəb Alma ola bilər, demək, ehtimallar yanlış ![]()
Şairin başsağlıqlarını qəbul eləmək də böyük şərəfdir.
Ölümünə sevinən adam da bilə. Şairlər ölmürlər.
Ona görə yox ki, hər şair öz şeir- misra- sözlərinin içində, bunları oxuyan hər kəslə birgə yaşayır.
Ona görə ki ŞAİR-lik ruhi bir halətdir. Ruh isə ölümsüzdü.
Başsağlığı gözləyən və verənlər də əbəs əziyyətə düşməsinlər.
*********
Sima.
Məyər ki “Alma”da mənalı nəsə var, şairin vaxtını alırsan?
Bir ovuc özü-özünü postmodernist adlandıran uşağın sərsəm cızma- qarasından savayı?
Ama yox, içlərində “ağıllıları” da var: - “Yox Allahdır” deyən blasfemik “filosof”...
Bu səfsətəçi uşaqları, (həkim-jurnalist M.Süleymanov demişkən “modern” düşüb “post” qalanda) modern çağları gedib də post dövrlərini yaşayanda görərik. Yaşasaq görərik.


Yaxşı şeirdi. Amma bir məsələ var ki, belə ölüm olmue doğulmaq olur. Məncə bu doğulmaq üçün ölümdür. Ya da ölü doğulmaq təsvirləri. Hər halda bu fəlsəfə ekzisdensiyanın ürəyinə xəncər yeridir. Eşq olsun doğulmaq üçün ölən şairə!!!
İyul 2, 2008 14:02